بهار من ...

...

يخ آب می شود

در روح من

در انديشه هايم

بهار

حضور توست

بودن توست

 ...

 

به دنبال باد ...

...

به دنبال باد

می گریزم از

هرچیزی

جز تنهایی

...

حیاط خانه ی مادر بزرگت

گاه

بهانه ی خوبیست

...

دو قدم مانده تا سکوت

تپیدنی غریب

می رهاند

هر چه آرامش را

...

سر می گردانم

...

تو پشت پنجره ی اتاق

بال بال می زنی

قلب من

در سینه  ی تو

دلتنگی می کند

...

گاه

فراموش می کنم

ما

نوزاد لطیفی ست

که تازه روییده است

... 

 

نای نیاز ...

 

برای خواهرم که

در پس بوته ی خیالش

دمیدن چوپانی عاشق را

به انتظار

نقاشی می کند ...

 

 

به خيال پريدن

 

صدای بال می فروشی

 

ومنِِِِِِ ساده دل

 

با صدای تو سفر می کنم

 

به آنسوی نگاه

 

دنيا جای کوچکی است

 

وقتی با نوايی چوپان سا

 

دوبيتی می خوانی

 

با شور

 

دوبيتی می خوانی

 

 در دشت

 

...

قصه ی ایمان ...

...گوشم شنيد قصه ي ايمان و

                             مست شد

                                      كو قسم چشم

                                              صورت ايمانم آرزوست ...

 

آسمان از نگاه تو مي رويد

كعبه مي شوي بر سماع من

خورشيدوار ...

ارادت تو را

لبيكي ست

عاشقانه و مست

«من» رها مي شوم

از خيل خيال با تو بودن

و« تو»

معنا مي شوي

بر سكوت سرد ساليان درد

...

«به ذكر تو مي گذرد

امشب نيز» ...

...

...

برای یوسف مهربانم

               که عاقبت به خانه بازگشت

                                  در روزگاری سبز

                                           از ازل گاهی دور ...

 

چه اسفندها !

آه چه اسفندها !

دود کردیم

برای تو ای روز اردیبهشتی

که گفتند :

این روزها

می رسی از همین راه ...

 

این روزها ...

...

ای خوشا شادی آغاز و خوشا صبحدما

                                   ای خوشا جاده و در جاده نهادن قدما

...

در این روزها آنقدر از احساس لبریزم

                            که حتی گاهگاهی در نگاهم شعر می ریزم

تو وقتی می رسی بر کرت کرتم لرزه می افتد

                              شبیه خاک نیشابور جد در جد غزل خیزم

بهار ماه من ! این شهر را اردیبهشتی کن

                            که من بر عکس شاعر ها به شدت ضد پاییزم

...

شعر از ؟

برای تو ...

...

صد کهکشان ستاره و هفت آسمان حریر

                                  آورده ام که فرش کنم زیر پای

رنگین کمانی از نخ باران تنیده ام

                                  تا تاب هفت رنگ ببندم برای تو ...

 

...

کفشهایم بوی انتظار می دهند

اما هنوز ایستاده ام

همه می دانند

پاییز به کوچه های آخر رسیده

اما تا حیاط کوچک ما

راه درازیست

آسمان را که داشته باشم

همیشه عاشقم

بخواهی یا نخواهی

خوابهای سبز من

زود تر از غیبت تو تعبیر میشود

زمستان

زیر کفشهای امید وار من

 آب شده است

برای آمدنت

بهار شده ام

...

 

 

...

...

برای « او »

که همیشه خانه ای دارد کاهگلی

که پر است از صدای بال ...

 

زیر نور ماه

مهربان می شوی

نگاهت آشنا می شود

و کلامت

همه شعر

... 

 

آرام آرام

 ...

کوچه

   خیابان

       چهارراه

             می گذرم

                   همراه با هیاهویی بی وقفه 

      و « تو »

          انتهای همه ی جاده ها

            به انتظار حوصله می بافی

                                    آرام

                                            آرام  ....

 

منتظر بمان ...

          ...

 دست بر زمین می نهد

                            غوک

به احترام می خواند

                   شعرش را ...

                                                  

                                                             سوکان